در بیانیه‌ی این مجموعه آمده است:

«مجموعهٔ پیش رو مشقی بر اساس مجموعهٔ شب‌های تابستانی، پیاده‌رویِ رابرت ادمز  است.  انتخاب رابرت ادمز  به‌واسطهٔ تأثیری است که من در طول دوران کاری‌ام از او گرفته‌ام.  البته ادمز  تنها منبع تأثیر برای من نبوده،  مکتب دوسلدورف و نمایشگاه مکان نگاری‌های جدید: عکس‌هایی از چشم‌انداز‌ دگرگون شده توسط انسانــ‌‌ ۱۹۷۵ که برگزار کننده آن ویلیام جنکینز بود جریان‌های بسیار مؤثر بر عکاسی منظره بودند و طبیعتاً به دلیل این که من هم عکاس مناظر هستم از این جریان‌ها تأثیر گرفته‌ام.  با در نظر داشتنِ این نکته در نبود جریان‌های مؤثر فکری و تصویری تأثیرگذار در عکاسیِ ایران،  سرمشق را باید در جای دیگری جز ایران جست و جو  کرد. … برای مشق کردن باید به صورت و محتوای سرمشق نزدیک شد،  همیشه ساختارِ صوریِ اثر در دسترس‌تر از محتوا است، اما برای ایدهٔ مشق چاره‌ای جز خوانشِ این دو نیست و طبیعتاً مخاطب تحققِ این دو را بررسی خواهد کرد.  در تمام این عکس‌ها مجسمهٔ یکسانی قرار دارد که مشابهش در سرمشق نیست.  مجسمه‌ای با مختصات تاریخیِ مشخص، ونوسِ دست بریدهٔ یونانی. این مجسمه با نمادهایی که با خود به همراه دارد،  همان‌طور که مشخص است،  بازیچهٔ دستِ من شده تا در کنار زوالی که زمان بر او تحمیل کرده نشان دهندهٔ استیصال هم باشد (این مجسمه را اگر همان الاههٔ یونانی در نظر بگیریم و نه یک اثر هنری، مجموعه‌ای از نمادها و یکی از خدایانِ یونان است که در زمان ما جز تزئین کار دیگری از دستش برنمی‌آید چه برسد به این که هنر باشد).  این مجسمه ابزار تأکید من بر زوال و استیصال است و در عین‌حال این امکان را به من می‌دهد که از سر مشق فاصله بگیرم.»

در بیانیه‌ی این مجموعه آمده است:‌

«مجموعۀ پیش رو، با ثبت عکس‌هایی در سال‌های ۱۳۹۳ و ۱۳۹۴ آغاز شد؛ اما، از تصاویر آن سال‌ها تنها یک عکس به این مجموعه راه یافته است. در ابتدا، سعی داشتم به واسطۀ ثبت این تصاویر، حاشیۀ شهرهای شمالی کشور و مناسبات حاکم میان افراد و این نواحی را مطالعه کنم. از این رو، همانند دیگر رویکردهای مکان‌نگارانه، امکان بررسی و مطالعه به واسطۀ تصویر فوتوگرافیک را بدیهی در نظر گرفتم. به بیان دیگر، در ابتدا نه‌تنها تصاویر را بدیلی مستند برای واقعیت بیرونی به حساب می‌آوردم، بلکه اغلب آن را سرراست و شفاف می‌پنداشتم. اما، اکنون می‌دانم که این وثوق بیش از آن‌که از ماهیت عکاسی برآید، مدیون عدم وجود بدیلی مناسب‌تر است. … پشت‌سر گذاشتن دغدغۀ مطالعه به واسطۀ تصویر فوتوگرافیک، در کنار توجه به ارتباطات  متنی و بینامتنی، سبب شد تا  علاوه بر گستردگی موضوعات عکاسی،  بستری برای ورود متنی مرجع به عنوان سرمشق به وجود ‌آید. از این رو، تصاویر حاضر که به پروژۀ بزرگتری با نام مشق تعلق دارد، برای مطالعۀ دقیق‌تر ارتباط‌های بینامتنی، عکس‌های الک سوث را به عنوان سرمشق برای خود برگزیده است. به این ترتیب، مشقِ پیش‌ رو سعی دارد تا به‌جای بازنمایی و مطالعۀ جهان بیرون، مطالعه‌ای دربارۀ عکاسی و بخشی از روابط بینامتنی درون آن باشد.»

در بیانیه‌ی این مجموعه آمده است:‌

«اگر طبیعت را آن‌چه بدون دخالت بشر شکل گرفته است فرض کنیم، با در نظر گرفتنِ این واقعیت که هیچ نقطه‌ای بر روی زمین نیست که از این دخالت در امان مانده باشد، باید اعتراف کرد که مفهومی تحت عنوان طبیعت وجود ندارد. اما واضح است که رها کردن این مفهوم واکنشی افراطی به این اوضاع خواهد بود. … نمی‌خواهم از جایگاه یک فعال محیط‌زیست به موضوع نگاه کنم. هدف این مجموعه نشان دادن طبیعت، همراه با تمامی تأثیراتی‌ست که بر آن گذاشته‌ایم.  تأثیراتی که تصویر  متفاوتی از عصر حاضر  پیش روی ما قرار می‌دهد؛ حتی اگر دوربین را به سمتی خالی از این تأثیرات بچرخانیم.

تمامی عکس‌ها بین سال‌های ۹۵ تا ۹۹ و در شعاع ۲۰۰ کیلومتری تهران گرفته شده‌اند.»

مجموعه عکس ماهور زهرایی با عنوان «زوال»  با موضوع مشقی از منظره‌نگاری رابرت ادمز گردهم آمده است. این کتاب شامل تصاویر سیاه و سفید زهرایی به همراه متنی از روزبه ملکی است که به بررسی مفهوم مشق عکاسی می‌پردازد.

در بیانیه‌ی این مجموعه آمده است:

«مجموعهٔ پیش رو مشقی بر اساس مجموعهٔ شب‌های تابستانی، پیاده‌رویِ رابرت ادمز  است.  انتخاب رابرت ادمز  به‌واسطهٔ تأثیری است که من در طول دوران کاری‌ام از او گرفته‌ام.  البته ادمز  تنها منبع تأثیر برای من نبوده،  مکتب دوسلدورف و نمایشگاه مکان نگاری‌های جدید: عکس‌هایی از چشم‌انداز‌ دگرگون شده توسط انسانــ‌‌ ۱۹۷۵ که برگزار کننده آن ویلیام جنکینز بود جریان‌های بسیار مؤثر بر عکاسی منظره بودند و طبیعتاً به دلیل این که من هم عکاس مناظر هستم از این جریان‌ها تأثیر گرفته‌ام.  با در نظر داشتنِ این نکته در نبود جریان‌های مؤثر فکری و تصویری تأثیرگذار در عکاسیِ ایران،  سرمشق را باید در جای دیگری جز ایران جست و جو  کرد. … برای مشق کردن باید به صورت و محتوای سرمشق نزدیک شد،  همیشه ساختارِ صوریِ اثر در دسترس‌تر از محتوا است، اما برای ایدهٔ مشق چاره‌ای جز خوانشِ این دو نیست و طبیعتاً مخاطب تحققِ این دو را بررسی خواهد کرد.  در تمام این عکس‌ها مجسمهٔ یکسانی قرار دارد که مشابهش در سرمشق نیست.  مجسمه‌ای با مختصات تاریخیِ مشخص، ونوسِ دست بریدهٔ یونانی. این مجسمه با نمادهایی که با خود به همراه دارد،  همان‌طور که مشخص است،  بازیچهٔ دستِ من شده تا در کنار زوالی که زمان بر او تحمیل کرده نشان دهندهٔ استیصال هم باشد (این مجسمه را اگر همان الاههٔ یونانی در نظر بگیریم و نه یک اثر هنری، مجموعه‌ای از نمادها و یکی از خدایانِ یونان است که در زمان ما جز تزئین کار دیگری از دستش برنمی‌آید چه برسد به این که هنر باشد).  این مجسمه ابزار تأکید من بر زوال و استیصال است و در عین‌حال این امکان را به من می‌دهد که از سر مشق فاصله بگیرم.»